İlk on dakikanın tanışma oyunu

Kapıdan giren komşu, kimi tanıyacağını bilmez. İlk on dakika ya sessiz bir duvar ya da herkesi ortaya çıkaran bir sorgudur. İkisi de buluşmayı yorar. Tanışma oyunu, bu süreyi kısa ve gönüllü tutarsa işe yarar. Uzun bir sahne haline gelirse insanlar bir daha erken gelmez.

On dakika neden yeter

İnsan ayakta, çantasını henüz bırakmışken uzun kurallar dinlemez. On dakika, bir isim ve bir cümle için yeter. Sonrası çay, konu ve asıl iştir. Oyunu yarım saate uzatmak, toplantının kendisini yer.

Geç gelen olursa oyunu baştan başlatmayın. O kişi adını söyleyip otursun. Her geç kalana turu tekrarlamak, erken geleni cezalandırır. Kapıdaki not, saati zaten yazıyordur.

İlk buluşmayı planlarken gün ve yer konuşulmuştu. Bu yazı o planın yalnızca ilk on dakikasıdır. Bütün akışı yeniden kurmaz.

Tek cümlelik tur

Herkes adını ve bu akşam burada olmasının tek sebebini söylesin. Bir cümle. Hikâye, meslek ve kaç yıldır bu sokakta olduğu bu tura girmez. Uzun anlatan olursa nazikçe kesin: teşekkürler, sıradaki komşuya geçelim.

Soru utandırmasın. En utanç verici anın, maaşı, kira, evlilik ve çocuk sayısı bu oyuna yakışmaz. Yerine şunu sorun: bu akşam bir saatini neye ayırmak istersin. Cevap yoksa susmak da kabuldür. Zorla cevap istemeyin.

Çemberde herkes ayakta durmak zorunda değildir. Oturan da konuşur. Dizini zorlayan komşuyu sırf oyun için kaldırmayın. Mekân darsa ayakta çember zaten sığmaz. Masa etrafı da olur.

Küçük bir nesne

Elinizde bir kalem, bir taş ya da bir fincan olsun. Konuşan onu tutsun, bitince yanındakine versin. Nesne, sözün kimde olduğunu gösterir. Bağırmadan sıra kurar.

Nesne kırılgan olmasın. Cam fincan, heyecanlı elde düşer. Kalem ya da bez bir top daha güvenlidir. Yere düşerse oyun durmaz, alan kişi devam eder.

Çocuk da turda olmak isterse aynı cümle ona da yeter. Uzun şiir okutmayın. İstemeyen çocuk dışarıda, kapı görünür bir yerde bir yetişkinin yanında durabilir. Zorla ortaya çıkarmayın.

Oyun bitince eşik

On dakika dolunca nesneyi masaya koyun ve asıl konuya geçin. Oyunu ikinci tura bağlamak, geç kalanı ve yorgun olanı kaçırır. Bir cümle yeter: şimdi şu işi konuşacağız.

İsimleri ezberlemek zorunda değilsiniz. Bir sonraki hafta yine söylenir. Yaka kartı isteyen isimlik masasından küçük bir kart kesebilir. Zorunlu kimlik askısı takmayın. Bu bir yoklama değildir.

Fotoğraf bu on dakikada çekilmesin. İnsanlar daha adını söylerken objektif, susmayı büyütür. Çekilecekse sonra, izinle ve yüz istemeyen kenarda kalsın.

İşe yaramazsa

Oyun soğuk durursa ısrar etmeyin. Çay dökün, konuya geçin. Tanışma, toplantının başarısı değildir. Bazı gruplar işin içinde birbirini tanır. Buna izin verin.

Bir kişi alay ederse oyunu o kişiye bırakmayın. Kısa kesin: bu tur gönüllü, geçen komşuya söz. Alay sürerse o kişiyi sonra, kapıda, tek başına uyarın. Kalabalığın içinde azar, bir daha gelmeyi bitirir.

Ertesi buluşmada aynı oyunu tekrarlamak zorunda değilsiniz. Bir kez işe yaradıysa ara sıra kullanın. Her hafta aynı cümle, ritüel değil ezber olur.

Oyun bitince nesneyi kaybetmeyin. Kalem cebinizde kalırsa ertesi hafta tur başlamaz. Onu masanın ortasına, görünür bir yere koyun. Küçük bir alışkanlık, bir sonraki on dakikayı kısaltır.

Sık sorulan sorular

Herkes konuşmak zorunda mı? Hayır. Adını söyleyip susmak da katılmaktır. Zorunlu itiraf, mahalle buluşmasını sahneye çevirir.

Kaç kişiyle işler? On kişi rahattır. Yirmi kişide on dakika yetmez. O zaman iki kısa masa kurun ya da yalnızca yeni gelenler konuşsun. Eski gelen, adını bir kez daha uzun uzun anlatmasın.

Çocuk oyunu ayrı mı olmalı? Aynı odadaysa kısa ve gürültüsüz olsun. Koşma oyunu, tanışma dakikasını dağıtır. Koşulacaksa bu, buluşmanın sonuna ve uygun bir alana kalsın.